به گزارش خبرآنلاین، جاسم العزاوی، تحلیلگر، خبرنگار و مجری شبکه تلویزیونی الجزیره در این مطلب نوشته است: (ادعای) دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا مبنی بر مداخله نظامی علیه حکومت ایران در صورت آنچه وی «شلیک و کشتن معترضان مسالمتجو» خوانده است، به نوعی تحریکآمیز بود. نیروهای ویژه آمریکا کمتر از ۲۴ ساعت بعد، به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا حمله کردند و نیکلاس مادورو، رئیس جمهوری این کشور را ربودند و او را به نیویورک منتقل کردند تا به اتهام «تروریسم مواد مخدر» محاکمه شود.
بنا بر گزارش ایرنا، در ادامه این مطلب آمده است: ترامپ با نمایش اینکه دولتش قادر است تا تهدیدهای خود را در ونزوئلا عملی کند، فشار روانی بر جمهوری اسلامی ایران را تشدید کرده است. سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، تهدیدهای ترامپ را «بیملاحظه و خطرناک» خواند.
نگارنده با اشاره به اینکه با توجه به واکنش عراقچی، تهران هشدار ترامپ را دریافت کرده است، تاکید کرد: با این حال، ایران ونزوئلا نیست. حقیقت این است که آنچه روز شنبه در کاراکاس به وقوع پیوست، درباره تهران تکرارشدنی نیست.
زیرساخت نظامی منسجم و مستحکم
به نوشته نگارنده، «واقعیتهای عملیاتی/ قابلیت اجرا شدن عملیات نظامی، که امکان حمله به ونزوئلا را فراهم کرد، نشان میدهد که چرا مداخلهای مشابه در ایران برای آمریکا به زبان ساده، “ناممکن” است. سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا(سیآیاِی/سیا) به مدت ۶ ماه در کاراکاس فعالیت کرده و برای این عملیات آماده شده بود. این نهاد اطلاعاتی منبعی نزدیک به مادورو داشت که به ردیابی او کمک کرد. در ساعات اولیه روز شنبه، جنگندههای آمریکایی به اهداف نظامی در داخل و اطراف کاراکاس حمله هوایی کردند و در ادامه، تیمی متشکل از نیروهای ویژه آمریکا برای ربودن مادورو از اقامتگاهش اعزام شد.»
العزاوی نوشت: یکی از دلایل تضمین شدن موفقیت این عملیات، آشفتگی ارتش ونزوئلا بود. با این حال، ایران ۶ ماه پیش نشان داد که هدف آسانی برای تغییر رژیم نیست. بهرغم آشکار شدن برخی نقاط ضعف تهران در جنگ ۱۲روزه با اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵(خرداد ۱۴۰۴)، پایداری و تابآوری جمهوری اسلامی ایران نیز پدیدار شد. بهرغم حملات غافلگیرکننده اسرائیل که به حذف(شهادت) برخی از مهمترین مقامات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و دانشمندان هستهای ایران منجر شد و همچنین تلاشهای اسرائیل در راستای راهاندازی عملیات روانی علیه مقامات ارشد نظامی، جمهوری اسلامی ایران لحظهای تسلیم نشد و ایستادگی کرد.
در ادامه این مطلب میخوانیم: افزون بر این، حملات آمریکا به تاسیسات هستهای ایران با بمبهای سنگرشکن نیز حکومت مستقر در تهران را متزلزل نکرد. بالعکس، ارتش ایران در پاسخ، صدها موشک به سمت تلآویو شلیک، به سامانه پدافندی «گنبد آهنین» اسرائیل نفوذ و به اهداف نظامی آن ضربه وارد کرد.
به تاکید نگارنده، «این تابآوری از فاصلهگرفتن خودخواسته حکومت ایران از شوکهای خارجی نشات میگیرد. ایران با یک میلیون سرباز فعال و ذخیره، بزرگترین ارتش منطقه را در اختیار دارد. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بهتنهایی دست کم ۱۵۰ هزار نیرو را فرماندهی میکند که بسیاری از آنها در خاورمیانه جنگآزموده شدهاند. افزون بر این، نیروی تحت عنوان «بسیج» وجود دارد که خود صدها هزار عضو عادی و ذخیره دارد.»
به گفته نگارنده، بنابراین «حمله به ایران به آسانی ونزوئلا نخواهد بود و با توجه به گستردگی مناطق کوهستانی و وسعت مناطق شهری ایران، حتی با عراق نیز قابل مقایسه نیست. افزون بر این، بعید است که چین و روسیه، ایران را رها کنند؛ کشوری که نسبت به ونزوئلا برای آنها شریک به مراتب مهمتری محسوب میشود. آنها احتمالا برای تهران اطلاعات و تسلیحات بسیار پیشرفته و همچنین حمایت سیاسی و پوششی فراهم خواهند آورد.»
ناآرامی اجتماعی
العزاوی مینویسد: ایران در روزهای اخیر شاهد اعتراضات ناشی از مشکلات اقتصادی بوده اما این اعتراضات، آن فرصتی نیست که آمریکا و اسرائیل به آن میاندیشند. هیچ شکاف قابل مشاهدهای در حکومت دیده نمیشود. علاوه بر این، هیچ ریزشی در نیروهای نظامی وجود نداشته که به بیثبات شدن آن و در نهایت سقوط حکومت منجر شود.
همچنین، «به گواه تاریخ، تجاوز خارجی غالبا به اتحاد جوامع میانجامد نه اینکه آنها را تکهتکه کند. این اتحاد(اثر حول پرچم) در تابستان سال گذشته میلادی و زمانی که ایرانیان فریب تحریکات اسرائیل علیه دولت خود را نخوردند، عریان شد.»
افزون بر این، «مقامات تهران نگرانی و دغدغههای معترضان را پذیرفتهاند. رهبر معظم ایران، روز شنبه فرمودند که اعتراض بازاریها، اعتراضی مشروع و دولت در پی حل مشکل است.»
نگارنده در بخش دیگری از این مطلب ادعا میکند که بحرانهای ایران بدونشک واقعی هستند؛ رکود اقتصادی و تورم و مناقشات بر سر برنامه هستهای ایران ممکن است که شکافهایی در حکومت ایجاد کند. اما این بحرانها تدریجی هستند، نه آن نوع آسیبپذیری که عملیات ونزوئلا بر پایه آن طرحریزی شد. نظام سیاسی در ایران موفق شده است تا چهار دهه تحریم، درگیری و ناآرامیهای داخلی را تاب بیاورد و دلیل این تابآوری، چهارچوبهای نهادی مستحکمی است که میتوانند لحظات دردناک را از سر بگذرانند.
در پایان این گزارش آمده است: بنابراین، مداخله نظامی در ونزوئلا بیشتر از آنکه الگویی برای تکرار در کشوری دیگر همچون ایران باشد، محدودیت قدرت آمریکا را به نمایش گذاشت. شاید ترامپ بتواند رهبرانِ فردی که کشور متبوعشان فاقد انسجام درونی هستند، همچون ونزوئلا، را منزوی و حذف کند. اما او و ژنرالهایش قادر نیستند تا کشوری پیچیده مانند ایران را کنترل و تغییری بنیادین در آن ایجاد کنند. شکی وجود ندارد که هر پروژهای از این دست، به هرجومرج و خونریزی در منطقه منجر میشود که بسیار شدیدتر و پایدارتر از عراق، خواهد بود.
315